داد و بیداد

دیروز خیلی دمق بودم . زدم به خیابون . نم نم بارون میزد . هوای بارونی مثه نشئگی شراب خونه گی تو رگام جریان پیدا میکرد . صدای ناقوس کلیسا از دوردستها گو شم رو نوازش میداد.  دلم میخواست داد بزنم ... هوار کنم .... اما حالشو نداشتم . به خودم گفتم >
خب به درک ... به درک که دور افتادی از همه چی ... از تهرون ... از رفقا ... از بر و بچه ها ... آخ ... از اون کوههای سفید پر از برف که شبای زیادی از جوو نیتو رو نوک قله اونا به صبح رسوندی .

گفتم... رفقا ؟  ... هه ...خیلی نامردن ... شایدم... من... خیلی نامردم ... میدونی ... چن روز پیش یکیشون خواست که دیگه بهش ایمیل نزنم ... چرا ؟... خب منم مثه تو نمیدونم ...
ای بابا ... بیخیالش باش ... برو تو خیابون بارونی .... آر ه ....  چرا که نه ....برو تو خیابون بارونی و خیس شو ... درست مثه موش آب کشیده ... اینجوری خیلی بهتره .... مگه .... نه ...........................؟

خدا هم چن وقتیه ما رو گم کرده .

شایدم ما اونو گم کردیم ..
حالا دیگه چه فرقی میکنه .

مهم اینه که گم شدیم ...         تو خیابونای بارونی گم شدیم .