درد دل ترانه ها و نوشته ها!!!!!!

دیشب 5 صفحه شعر نوشتم!!!
خودم که دوسشون دارم!!

چاووشي
مهدی اخوان ثالث

بسان رهنورداني كه در افسانه ها گويند // گرفته كولبار زاد ره بر دوش // فشرده چوبدست خيزران در مشت //  گهي پر گوي و گه خاموش // در آن مهگون فضاي خلوت افشانگيشان راه مي پويند // ما هم راه خود را مي كنيم آغاز // سه ره پيداست // نوشته بر سر هر يك به سنگ اندر // حديثي كه ش نمي خواني بر آن ديگر //  نخستين : راه نوش و راحت و شادي //  به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و باغ و آبادي //  دوديگر : راه نميش ننگ ، نيمش نام // اگر سر بر كني غوغا ، و گر دم در كشي آرام // سه ديگر : راه بي برگشت ، بي فرجام // من اينجا بس دلم تنگ است // و هر سازي كه مي بينم بد آهنگ است // بيا ره توشه برداريم // قدم در راه بي برگشت بگذاريم // ببينيم آسمان هر كجا آيا همين رنگ است ؟ // تو داني كاين سفر هرگز به سوي آسمانها نيست // سوي بهرام ، اين جاويد خون آشام // سوي ناهيد ، اين بد بيوه گرگ قحبه ي بي غم // كي مي زد جام شومش را به جام حافظ و خيام // و مي رقصيد دست افشان و پاكوبان بسان دختر كولي // و اكنون مي زند با ساغر مك نيس يا نيما // و فردا نيز خواهد زد به جام هر كه بعد از ما // سوي اينها و آنها نيست // به سوي پهندشت بي خداوندي ست //  كه با هر جنبش نبضم //  هزاران اخترش پژمرده و پر پر به خاك افتند // بهل كاين آسمان پاك // چرا گاه كساني چون مسيح و ديگران باشد // كه زشتاني چو من هرگز ندانند و ندانستند كآن خوبان//
پدرشان كيست ؟ // و يا سود و ثمرشان چيست ؟ // بيا ره توشه برداريم // قدم در راه بگذاريم // به سوي سرزمينهايي كه ديدارش // بسان شعله ي آتش // دواند در رگم خون نشيط زنده ي بيدار // نه اين خوني كه دارم ، پير و سرد و تيره و بيمار // چو كرم نيمه جاني بي سر و بي دم // كه از دهليز نقب آساي زهر اندود رگهايم // كشاند خويشتن را ، همچو مستان دست بر ديوار //  به سوي قلب من ، اين غرفه ي با پرده هاي تار // و مي پرسد ، صدايش ناله اي بي نور // كسي اينجاست ؟ //  هلا ! من با شمايم ، هاي ! ... مي پرسم كسي اينجاست ؟ //  كسي اينجا پيام آورد ؟ //  نگاهي ، يا كه لبخندي ؟ // فشار گرم دست دوست مانندي ؟ // و مي بيند صدايي نيست ، نور آشنايي نيست ، حتي از نگاه // مرده اي هم رد پايي نيست // صدايي نيست الا پت پت رنجور شمعي در جوار مرگ // ملل و با سحر نزديك و دستش گرم كار مرگ //
وز آن سو مي رود بيرون ، به سوي غرفه اي ديگر // به اميدي كه نوشد از هواي تازه ي آزاد // ولي آنجا حديث بنگ و افيون است - از اعطاي درويشي كه مي خواند //  جهان پير است و بي بنياد ، ازين فرهادكش فرياد  // وز آنجا مي رود بيرون ، به سوي جمله ساحلها // پس از گشتي كسالت بار // بدان سان باز مي پرسد سر اندر غرفه ي با پرده هاي تار // كسي اينجاست ؟ // و مي بيند همان شمع و همان نجواست // كه مي گويند بمان اينجا ؟ // كه پرسي همچو آن پير به درد آلوده ي مهجور // خدايا به كجاي اين شب تيره بياويزم قباي ژنده ي خود را ؟ // بيا ره توشه برداريم // قدم در راه بگذاريم // كجا ؟ هر جا كه پيش آيد // بدانجايي كه مي گويند خورشيد غروب ما // زند بر پرده ي شبگيرشان تصوير // بدان دستش گرفته رايتي زربفت و گويد : زود //
وزين دستش فتاده مشعلي خاموش و نالد دير // كجا ؟ هر جا كه پيش آيد // به آنجايي كه مي گويند // چوگل روييده شهري روشن از درياي تر دامان // و در آن چشمه هايي هست //  كه دايم رويد و رويد گل و برگ بلورين بال شعر از آن // و مي نوشد از آن مردي كه مي گويد // چرا بر خويشتن هموار بايد كرد رنج آبياري كردن باغي // كز آن گل كاغذين رويد ؟ //  به آنجايي كه مي گويند روزي دختري بوده ست //  كه مرگش نيز چون مرگ تاراس بولبا // نه چون مرگ من و تو ، مرگ پاك ديگري بوده ست // كجا ؟ هر جا كه اينجا نيست // من اينجا از نوازش نيز چون آزار ترسانم // ز سيلي زن ، ز سيلي خور // وزين تصوير بر ديوار ترسانم // درين تصوير // عمر با سوط بي رحم خشايرشا // زند دويانه وار ، اما نه بر دريا // به گرده ي من ، به رگهاي فسرده ي من // به زنده ي تو ، به مرده ي من // بيا تا راه بسپاريم // به سوي سبزه زاراني كه نه كس كشته ، ندروده // به سوي سرزمينهايي كه در آن هر چه بيني بكر و دوشيزه ست // و نقش رنگ و رويش هم بدين سان از ازل بوده // كه چونين پاك و پاكيزه ست // به سوي آفتاب شاد صحرايي// كه نگذارد تهي از خون گرم خويشتن جايي // و ما بر بيكران سبز و مخمل گونه ي دريا // مي اندازيم زورقهاي خود را چون كل بادام // و مرغان سپيد بادبانها را مي آموزيم //  كه باد شرطه را آغوش بگشايند // و مي رانيم گاهي تند ، گاه آرام // بيا اي خسته خاطر دوست ! اي مانند من دلكنده و غمگين // من اينجا بس دلم تنگ است // بيا ره توشه برداريم // قدم در راه بي فرجام بگذاريم

خیلی جالبه!
اگر به شعرهای نو دقت کنید می بینید همه با هم یک پیوند هم دارند!
درسته تو شعرهای کلاسیک این پیوند وجود داره ولی شاعر هدفش نشون دادن راه شروع نبوده فقط واسه آسون کردن شعر خودش یه تضمین ساده به کار برده ولی در شعر نو انگار همه دارن به هم اشاره می کنند!
مثلا این قسمت "خدايا به كجاي اين شب تيره بياويزم قباي ژنده ي خود را ؟" که در چند تا از شعرهای نو دیدم از نیماست. شاعر بدون هیچ ترسی نام نیما رو می بره و از شعرش استفاده می کنه! این کار تو شعر نوبا این که دست شاعر برای انتخاب کلمات بازتره ولی بیشتر دیده میشه!
ببخشید دیگه نظر من بود!

میگم اگه کسی این تاپیک رو دوس نداره می خواین بی خیالش بشم ها؟؟؟؟

میگم اگه کسی این تاپیک رو دوس نداره می خواین بی خیالش بشم ها؟؟؟؟

.
.
.
.
تا ده روز دیگه اگه اینجا نظری نباشه دیگه شعری نمی نویسم. اگه از شعرها خوشتون میاد یا شعری بنویسید یا نظر بدید!

شعرای قشنگی لطفا اگه دوست داری و برات زحمتی نیس بازم بنویس

ممنون!

مگر اینکه شما بیاین این حرفو بزنید

وگرنه انگار واسه بقیه خیلی مهم نیست

!!
حالا که این طور شد میگم::
دوست عزیز که از وقتی من شعر "لالالا دیگه بسه گل لاله" رو نوشتم دیدم چند بار داری می خونیش!!!! شما نمی خوای نظر بدی؟؟!!

دوست دارین .... بی خیال!
بازم ممنون gha3dak خانوم!

میگم می خوام بمیرم ولی هیچ راهی پیدا نمی کنم که گناه نباشه!! هیچکی هم نیست کمکم کنه! خلاصه واقعا و از ته دل دوست دارم برم!
.
.
.
هیچ کدوم از شماها اون بالاها یه پارتی نداره که واسطه بشه من برم اون پایینا؟؟! پایینتر از جایی که هستم؟
.
لطف کنید دعا کنید من برم قبل از اینکه اشتباهای بزرگ دیگه ای رو مرتکب شم... چون دیگه نمی کشم.

شعر نیمات جالب بود دستت درد نکنه.

خواهش می کنم دوست گلم. ممنون که به اینجا سر زدی.

یاد این تاپیک افتادم.......
شده بود وبلاگم!
اینم آخرین مطالبم:

ما رفته ایم در دل شبهای ماهتاب
با قایقی به سینه امواج بیکران
بشکفته در سکوت پریشان نیمه شب
بر بزم ما نگاه سپید ستارگان
بر دامنم غنوده چو طفلی و من ز مهر
بوسیده ام دو دیده در خواب رفته را
در کام موج دامنم افتاده است و او
بیرون کشیده دامن در آب رفته را
کنون منم که در دل این خلوت و سکوت
ای شهر پر خروش تو را یاد می کنم
دل بسته ام به او و تو او را عزیز دار
من با خیال او دل خود شاد می کنم
--------------------------------
می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه خویش
می برم تا که در آن نقطه دور
شستشویش دهم از رنگ نگاه
شستشویش دهم از لکه عشق
زین همه خواهش بیجا و تباه
می برم تا ز تو دورش سازم
ز تو ای جلوه امید حال
می برم زنده بگورش سازم
تا از این پس نکند باد وصال
ناله می لرزد
می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
از تو ای چشمه جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من
بخدا غنچه شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله آه شدم صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم خنده به لب، خونبن دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل
--------------------------------
فکر کنم علی آقا بدونه از کیه: فروغ!
--------------------------------
نه امیدی که بر آن خوش کنم دل
نه پیغامی نه پیک آشنایی
نه در چشمی نگاه فتنه سازی
نه آهنگ پر از موج صدایی
ز شهر نور و عشق و درد و ظلمت
سحر گاهی زنی دامن کشان رفت
پریشان مرغ ره گم کرده ای بود
که زار و خسته سوی آشیان رفت
کجا کس در قفایش اشک غم ریخت
کجا کس با زبانش آشنا بود
ندانستند این بیگانه مردم
که بانگ او طنین ناله ها بود
--------------------------------

پرهام انقدر دم از نا اميدي نزن ، وگرنه وضعت بدتر ميشه ها ، پاشو برو بيرون يكم شاد باش ، تو اگه در اين سن كه اول جوونيته بخواي اينجوري باشي واي به حالت چند ساله بعد ، پاشو برو بيرون هر كاري دلت مي خواد بكن ، بخند ، به دخترا مطلك بنداز و بخند ، اه اه اين چه روحيه افتضاحيه كه داري ، اگه قرار باشه انقدر خودتو زود ببازي كه اين نشد زندگي !!!!

پرهام جان ممنون از شعرهای قشنگت ولی یکمی نا امیدانه بود ها