من ...منم--- بدون كدوي گردن

حكايت اموزنده اي از منظومه سلامان و ابسال مي نويسم شايد خود را پيدا كنيم
=============================================
روزي مرد ساده اي كه عمري دور از شهر زندگي كرده بود اهنگ شهر كرد.....
در بدو ورود جميعت زيادي را ديد كه به هر سو در حركتند با خود گفت كه من حتما
در اين ميان گم مي شوم بايد چاره اي كنم.
از قضا كدوي بزرگي همراه داشت
با خود گفت خوب است كه ان را نشانه خود كنم تا هر وقت گم شدم از روي ان
خود را پيدا كنم
و ان كدو را سوراخ كرده در گردن اويخت
رندي كه اين ماجرا را ديد او را تعقيب كرد تا وقتي او خوابيد كدوي او را برداشت
و بر گردن خود اويخت و در كنار او خوابيد
سحر وقتي مرد ساده بيدار شد و كدوي گردن را نيافت هراسان به هر سو فرياد
مي كرد كه باز گم شدم
اي واي....
ناگهان كدو را در گردن ان رند يافت و گفت خدا را شكر كه پيدا شدم
او منم چون نشانه ام در گردن اوست...
بعد لختي تامل كرد گفت اگر او منم...پس من كيم و اگر من منم پس كو كدوي گردنم
ولي نه نشانه گردن اوست و او منم....
باز خود را لمس كرد و گفت من كه مي دانم من منم...پس او كيست با نشان من.....
---------------------------------------------
در زندگي روزانه همه ما هزاران بار خود را گم مي كنيم و پيدا مي كنيم
و هزاران كدو بر خود اويختيم تا گم نشويم و خود را با ان كدو ها مي شناسيم
من مديرم....
من رئيسم....
من شاهم....
من خوشگلم....
من دكترا دارم....
من...
من...
موبايل من ...
بچه من...
ماشين من...
ثروت من...
من ...
من ...
----------------
و غافل كه من منم بدون هيچكدام از اين كدوها..
انكه گويد از لب من راز كيست
بشنويد اين صاحب اواز كيست
كي بايد خود را بشناسيم و اين كدو هاي غرور و تكبر را از گردن باز كنيم
عمر رفت......
و ما هنوز در گرو يك كدو همه هستي را داديم ...
چه زيانكاريم...
===================================
ساده ز اشوب گردشهاي دهر
كرد از صحرا و دشت اهنگ شهر
ديد شهري پر فغان و پر خروش
امده ز انبوهي مردم بجوش
بيقراران جهان در هر مقر
در تگ و پو بر خلاف يكدگر
ان يكي را از برون عزم درون
و ان دگر را از درون ميل برون
ان يكي را از يمين رو در شمال
و ان دگر سوي يمين جنبش سگال
ساده مسكين چو ديد اين كار و بار
از ميانه كرد جا در يك كنار
گفت اگر جا در صف مردم كنم
جاي ان دارد كه خود را گم كنم
يك نشانه بهر خود ناكرده ساز
خويشتن را چون توانم يافت باز
اتفاقا يك كدو بودش بدست
ان كدو بهر نشان بر پاي بست
تا چو خود را گم كند در شهر و كو
باز يابد چون ببيند ان كدو
زيركي ان راز او دانست زود
در پيش افتاد تا جائي غنود
ان كدو را حالي از او باز كرد
بر تن خود بست خواب اغاز كرد
ساده چون بيدار شد ديد ان كدو
بسته بر پاي كسي پهلوي او
بانگ بر وي زد كه خيز اي سست كيش
كز تو حيران مانده ام در كار خويش
اين منم يا تو نمي دانم درست
گر منم چون اين كدو بر پاي توست
ور توئي اين من كجايم كيستم
در شماري مي نيارم چيستم