درد دل ترانه ها و نوشته ها!!!!!!

سلام.

من تو این قسمت درد دلمو شعرها و ترانه هایی که دوست دارم و نوشته های قشنگی که به یادم مونده رو می خوام بنویسم.

شما هم اگه مطلب یا شعر قشنگی به ذهنتون میرسه منون میشم  بگید منم استفاده کنم.
اگه خواستید درد دل کنید منم جواب میدم. خلاصه هر کاری با من داشتید در خدمتم.

هفت شهر عشقت رو بذار     قدم قدم گریه کنم
در این هوای بی کسی      با دلکم گریه کنم

در دل خسته ام چه میگذرد؟ //  این چه شوری ست باز در سر من؟ //  باز از جان من چه می خواهند؟ //  برگ های سپید دفتر من //  سوز آهم اثر نمی بخشد //  دفتری را چرا سیاه کنم؟؟  // ...// این خطوط سیاه سردر گم //  دل من. روح من. روان من است.

واسه شروع یه شعر از نیما میذارم چون خیلی دوسش دارم.
برای کسانی که نمیدونن میگم که خیلیها به واسطه ی این شعر و نحوه ی خوندن اون توسط نیما به کل شعرهای نیما ایراد گرفتن و گفتن نیما رو الکی بزرگش کردن!!! میدونین چه ایرادی گرفتن؟ نیما موقع خوندن "قربان" رو به صورت اسم شخص خونده بود و نه قربانی شدن جان!!

حتی خیلی از کسانی که افتخارشون این بود که نیما یک بار شعر اونا رو خونده. اسم نمی برم. زمونه س دیگه!
نمیدونم چه طور میشه این ایراد مسخره رو گرفت ولی خب هرکس یه نظری داره مثلا منم حافظ رو دوست ندارم. جالبه نه؟؟

آی آدم ها
آی آدم ها که بر ساحل نشسته شادو خندانید // یک نفر در آب داردمی سپارد جان // یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند // روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید // آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن // آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید // که گرفتستید دست ناتوانی را // تا توانایی بهتر را پدید آرید // آن زمان که تنگ می بندید // بر کمرهاتان کمربند // در چه هنگامی بگویم من؟ // یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان! // آی آدم ها که بر ساحل بساط دلگشا دارید! // نان به سفره٬جامه تان بر تن // یک نفر در آب می خواند شما را // موج سنگین را به دست خسته می کوبد // باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده // سایه هاتان را ز راه دور دیده // آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابی اش افزون // می کند زین آب ها بیرون // گاه سر٬گه پا // آی آدمها! // او ز راه دور٬این کهنه جهان را باز می پاید٬// می زند فریاد و امید کمک دارد // آی آدم ها که روی ساحل آرام در کار تماشایید! // موج می کوبد به روی ساحل خاموش // پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده٬بس مدهوش // می رود نعره زنان٬وین بانگ باز از دور می آید׃ // _«آی آدم ها... .» // و صدای باد هر دم دلگزاتر // در صدای باد بانگ او رهاتر // از میان آبهای دور و نزدیک // باز در گوش این نداها׃
«آی آدم ها... .»

آن کس که غریب نیست // دوست نیز شاید نباشد // کسانی هستند که ما به ایشان سلام می کنیم // و ایشان به ما // آن ها با ما گرد یک میز می نشینند // چای می خورند // می گویند و می خندند // شما را به تو // و تو را به هیچ بدل می کنند // آن ها می خواهند تلقین کنندگان صمیمیت باشند.
-------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------
من قامت بلند تو را // با نقش قلب سنگ تو تصویر می کنم // آیا چه کس تو را // از مهربان شدن بامن // مایوس می کند؟
-------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------
دراین بازار نامردی به دنبال چه می گردی؟  //  نمی یابی نشان هرگز تو از عشق و جوانمردی //  برو بگذر از این بازار ازاین مستی وطنازی //  اگرچون کوه هم باشی در این دنیا تو می بازی
-------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------
چه دردی است در میان جمع بودن // ولی درگوشه ای تنها نشستن // برای دیگران چون کوه بودن // ولی در چشم خود آرام شکستن // به رسم دوستی دستی فشردن // ولی با هر سخن قلبی شکستن
-------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------
گر چه نشناسم تو را روی تو را نام تو را  // لیک در من هست آهنگ غم و اندوه تو //   گر چه نشناسی مرا روی مرا نام مرا // می شناسم من ولی غم های هم چون کوه تو
-------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------
هیچ کس اشکی برای ما نریخت // هر که با ما بود از ما می گریخت // چند روزی ست حالم دیدنی ست // حال من از دیگران پرسیدنیست // گاه بر روی زمین زل می زنم // گاه بر حافظ تفال می زنم // حافظ دیوانه فالم را گرفت // یک غزل آمد که حالم را گرفت //
ما ز یاران چشم یاری داشتیم   //   خود غلط بود آنچه می پنداشتیم
-------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------
اه چقدر دلم گرفته!دوس دارم از ته دل داد بزنم تو یه جایی که هیچ کس نباشه... می خوام گریه کنم.

ای صاب خونه یه الله من اومدم تو خونه ی خصوصیت اجازه هس؟ جالب بود مخصوصا شعر نیما ممنون از زحمتی که کشیدی !

ممنون! واسه شما هم یه شعری دارم وقت شد می نویسم!

Edit by : پرهام

نه عزیز بزرگترم بودی مشکلی پیش نمیومد مرسی از شعری که بعدا واسم مینویسی یادت نرها !

زیاد خوشحال نشو! شاید ناراحتت کنه ها!!

من که ناراحت خدایی هستم ولی به هر حال منتظرم کاش تا حالا نوشته بودی

مرسی شعر قشنگی بود شعر نیما رو می گم منم دوستش دارم

قاصدک یعنی چی من ناراحت خداییم دشمنات ناراحت باشن بخند تا دنیا بهت بخنده

ممنون!
منم میگم بخند تا دنیا به حالت گریه کنه! کی گوش میده آخه؟!!
شوخی کردما!! خنده بر هر درد بی درمان بلاست!!
شما گوش نده آقا وحید.

اینم به دوست خوبم gha3dak . این ولی اون شعری نیست که قرار بود بنویسما!!
فکر کن! شاعر یکی دیگس اون وقت من دارم شعرشو تقدیم میکنم به دوستم!!

شب

چه شد شاعر که در باغم گلی دیگر نمی روید // به آهنگ قدم هایم کسی شعری نمی گوید // چه بیهوده. گل آلوده. که باران هم نمی شوید // ببین حتی گل شب بو. شب ما را نمی بوید // هنوز از تو در این میدان. صمیمی تر نمی بینم // از این تنها درخت شب. کسی را سر نمی بینم // هنوز این من. هنوز این تو. قدیمی تر ولی از نو // به جز چشم سیاه تو. شبی دیگر نمی بینم // غم چشمان آهو را تو می فهمی // عبور از نور جادو را تو می فهمی // غریق و موج و پارو را تو می فهمی // سکوت هر غزلگو را تو می فهمی // تو می فهمی. تو می فهمی. تو می فهمی // از این هستی چنان مستم که می لرزم که می بارم // که در شام غزلسوزان تو را دارم تو را دارم // پر از سوزم. پر از روزم چه رنگینم چه هوشیارم // ببین با تو چه بیدارم چه بسیارم چه سرشارم
کمی با من مدارا کن کمی با من مدارا کن
که خود را با تو بشناسم من گم را تو پيدا کن
منم هم خون و هم گريه که بغضش را به دريا داد
که از اوج پريدن ها بر اين ويرانه ها افتاد
کمی به من مدارا کن کمی با من مدارا کن
صبوری کن تحمل کن من گم را تو پيدا کن
--------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------
از من نترس ای هم نفس
ای خوب بد ، ای بد خوب ، ای هر کس
یک نفس یک فریاد ساکت ما را بس
.
.
.
من و تو با هم با هم از وحشت کم می شویم!!

هوشنگ ابتهاج ( سايه )

هوشنگ ابتهاج در سال او در ۲۹ اسفند ۱۳۰۶ در شهر رشت زاده شد و پدرش آقاخان ابتهاج از مردان سرشناس رشت و مدتی رئیس بیمارستان پورسینای این شهر بود.
دوره آموزش دبستانی را در همین شهر و آموزش دبیرستانی را در تهران پایان رساند
وی مدتی را به عنوان مدیر کل شرکت دولتی سیمان تهران به کار اشتغال داشت از سال 1350 تا 1356 نیز برنامه گلهای تازه و گلچین هفته رادیو ایران را سرپرستی می کرد
او در دوران دبیرستان اولین دفتر شعر خود را به نام نخستین نغمه ها منتشر کرد
وی با سرودن شعر های عاشقانه آغاز کرد اما با کتاب شبگیر خود که حاصل سالهای پر تب و تاب پیش از 1332 است به شعر اجتماعی روی آورد.

بهار غم انگیز

بهار آمد ، گل و نسرین نیاورد // نسیمی بوی فروردین نیاورد // پرستو آمد و از گل خبر نیست // چرا گل با پرستو همسفر نیست ؟ // چه افتاد این گلستان را ، چه افتاد ؟ // که ایین بهاران رفتش از یاد // چرامی نالد ابر برق در چشم // چه می گرید چنین زار از سر خشم ؟ // چرا خون می چکد از شاخه ی گل // چه پیش آمد ؟ کجا شد بانگ بلبل ؟ // چه درد است این ؟ چه درد است این ؟ چه درد است ؟ // که در گلزار ما این فتنه کردست ؟ چرا در هر نسیمی بوی خون است ؟ // چرا زلف بنفشه سرنگون است ؟ // چرا سر برده نرگس در گریبان ؟ // چرا بنشسته قمری چون غریبان ؟ // چرا پروانگان را پر شکسته ست ؟ // چرا هر گوشه گرد غم نشسته ست ؟ // چرا مطرب نمی خواند سرودی ؟ // چرا ساقی نمی گوید درودی ؟ // چه آفت راه این هامون گرفته ست ؟ // چه دشت است این که خاکش خون گرفته ست ؟ // چرا خورشید فروردین فروخفت ؟ // بهار آمد گل نوروز نشکفت // مگر خورشید و گل را کس چه گفته ست ؟ // که این لب بسته و آن رخ نهفته ست ؟ // مگر دارد بهار نورسیده // دل و جانی چو ما در خون کشیده ؟ // مگر گل نو عروس شوی مرده ست // که روی از سوگ و غم در پرده برده ست ؟ // مگر خورشید را پاس زمین است ؟ // که از خون شهیدان شرمگین است // بهارا ، تلخ منشین ،خیز و پیش آی // گره وا کن ز ابرو ،چهره بگشای // بهارا خیز و زان ابر سبک رو // بزم آبی به روی سبزه ی نو // سر و رویی به سرو و یاسمن بخش // نوایی نو به مرغان چمن بخش // بر آر از آستین دست گل افشان // گلی بر دامن این سبزه بنشان // گریبان چاک شد از ناشکیبان // برون آور گل از چاک گریبان // نسیم صبحدم گو نرم برخیز // گل از خواب زمستانی برانگیز // بهارا بنگر این دشت مشوش // که می بارد بر آن باران آتش // بهارا بنگر این خاک بلاخیز // که شد هر خاربن چون دشنه خون ریز // بهارا بنگر این صحرای غمناک // که هر سو کشته ای افتاده بر خاک // بهارا بنگر این کوه و در و دشت // که از خون جوانان لاله گون گشت // بهارا دامن افشان کن ز گلبن // مزار کشتگان را غرق گل کن // بهارا از گل و می آتشی ساز // پلاس درد و غم در آتش انداز // بهارا شور شیرینم برانگیز // شرار عشق دیرینم برانگیز // بهارا شور عشقم بیشتر کن // مرا با عشق او شیر و شکر کن // گهی چون جویبارم نغمه آموز // گهی چون آذرخشم رخ برافروز // مرا چون رعد و توفان خشمگین کن // جهان از بانگ خشمم پر طنین کن // بهارا زنده مانی ، زندگی بخش // به فروردین ما فرخندگی بخش // هنوز اینجا جوانی دلنشین است // هنوز اینجا نفس ها آتشین است //مبین کاین شاخه ی بشکسته خشک است // چو فردا بنگری ، پر بید مشک است //مگو کاین سرزمینی شوره زار است // چو فردا در رسد ، رشک بهار است // بهارا باش کاین خون گل آلود // بر آرد سرخ گل چون آتش از دود // بر اید سرخ گل ، خواهی نخواهی // وگر خود صد خزان آرد تباهی // بهارا ، شاد بنشین ، شاد بخرام // بده کام گل و بستان ز گل کام // اگر خود عمر باشد ، سر بر آریم // دل و جان در هوای هم گماریم // میان خون و آتش ره گشاییم // ازین موج و ازین طوفان براییم // دگربارت چو بینم ، شاد بینم // سرت سبز و دل آباد بینم // به نوروز دگر ، هنگام دیدار // به ایین دگر ایی پدیدار

عباس معروفی

عباس معروفی به سال ۱۳۳۶ خورشیدی در تهران متولد شد. فارغ التحصیل هنرهای زیبای تهران در رشته هنرهای دراماتیک است و حدود یازده سال معلم ادبیات در دبیرستان‌های تهران بوده‌است.
نخستین مجموعه داستان او با نام «روبه روی آفتاب» در سال ۱۳۵۹ در تهران منتشر شد. پیش و پس از آن نیز داستان‌های او در برخی مطبوعات به چاپ می‌رسید اما با انتشار «سمفونی مردگان» بود که نامش به عنوان نویسنده تثبیت شد.
در سال ۱۳۶۹ مجله ادبی «گردون» را پایه گذاری کرد و بطور جدی به کار مطبوعات ادبی روی آورد. سبک و روال وی در این نشریه با انتظارات دولت ایران مغایر بود و موجب فشارهای پی در پی و سرانجام محاکمه و توقیف آن شد.
معروفی در پی توقیف «گردون» معروفی ناگزیر به ترک وطن شد. او به آلمان رفت و مدتی از بورس «خانه هاینریش بل» بهره گرفت. اما پس از آن برای گذران زندگی دست به کارهای مختلف زد؛ مدتی به عنوان مدیر یک هتل کار کرد و پس از آن «خانه هنر و ادبیات هدایت» را که کتابفروشی بزرگی است در خیابان کانت برلین، بنیاد نهاد و به کار کتابفروشی مشغول شد. و کلاس‌های داستان نویسی خود را نیز در همان محل تشکیل داد و در حال حاضر از طریق این کارها روزگار می‌گذراند.
تازه ترین اثر چاپ شده معروفی، «فریدون سه پسر داشت» نام دارد و اکنون مشغول نوشتن رمانی است با نام «تماما مخصوص». > او سردبیر نشریه‌ ادبی گردون بود که توقیف شد و خود عباس معروفی زیر فشار دولت ایران، سرانجام از کشور خارج شد.
وی اکنون در برلین زندگی می‌کند.

من مسلمان // به امید دیدنت // در کلیسا شمع روشن می‌کنم. // همین را می‌خواستی؟ // لازم نیست // مرا دوست داشته باشی // من تو را // به اندازه‌ی هر دومان // دوست دارم.

نیما

پاسها از شب گذشته است

پاسها از شب گذشته است. // میهمانان جای را کرده اند خالی. دیرگاهی است // میزبان در خانه اش تنها نشسته. // در نی آجین جای خود بر ساحل متروک میسوزد اجاق او
اوست مانده.اوست خسته. // مانده زندانی به لبهایش
بس فراوان حرفها اما // با نوای نای خود در این شب تاریک پیوسته // چون سراغ از هیچ زندانی نمی گیرند // میزبان در خانه اش تنها نشسته.

هست شب

هست شب يك شب دم كرده و خاك // رنگ رخ باخته است // باد نو باوه ابر از بر كوه سوي من تاخته است // هست شب همچو ورم كرده تني گرم در استاده هوا // هم از اين روست نمي بيند اگر گمشده اي راهش را // با تنش گرم و بيابان دراز // مرده را ماند در گورش تنگ // به دل سوخته من ماند // به تنم سوخته كه مي سوزد از هيبت تب // هست شب آري شب

دیگه اشکم واسه من ناز می کنه!

زندگی نامه شهیار قنبری از زبان خودش:
"در تهران به دنیا آمدم. هزار سال زیسته ام اما همچنان هفده ساله ام.
حرف که نه، زندگی ام شعر است و واژه بازی؛ از پانزده سالگی.
در دهه شصت میلادی به بریتانیای نه چندان کبیر می روم.
اوج ترانه ی بیدار را شهادت می دهم.
همه را می بینم ویاد می گیرم. سال1965است. نوجوانی من در موسیقی پاپ گره می خورد. سال1968. سال اعتراض به جنگ ویتنام. در تظاهرات بزرگ لندن شرکت می کنم.همه را می بینم. همه را می خوانم. همه را می شنوم. دیگر تردید ندارم که شاعر خواهم شد. ترانه خواهم نوشت. به ایران بر می گردم و درنشریه های هفتگی می نویسم. برای رادیو تهران، صبح های جمعه برنامه هایی به نام«آوای موسیقی» می سازم. در تلویزیون، گوینده و ترانه نویس برنامه«زنگوله ها» می شوم.
جایی برای کشف استعدادها. صداهای نو.
در هجده سالگی با «ستاره آی ستاره» و «دیگه اشکم واسه من ناز می کنه» به ردای ترانه می رسم.
ترانه، شناسنامه ی من می شود.
نوزده سالگی من،ترانه ی «قصه دو ماهی» است. سرآغاز ترانه نوین ایران زمین.
و از آن پس: اگه بمونی... قصه بره و گرگ... حرف... ننفس... هجرت... جمعه... مردتنها... هفته ی خاکستری... کودکانه... آوار... نجواها... بوی خوب گندم... نفرین نامه... همیشه غایب... نیاز... سقوط... وچند صد ترانه!
در بیست و پنج سالگی فیلم سینمایی «شام آخر» را با بازی «پرویز فنی زاده» می نویسم و کارگردانی می کنم. پیش از آن هم در فیلم«خانه خراب» کار نصرت کریمی بازی کردم.
پیش از هجرت هم فیلم موزیکالی به نام «پاییز، ایستگاه آخر» برای تلویزیون ساختم که هرگز پخش نشد.
در کنار سیمین بهبهانی، فریدون مشیری، ید الله رویایی، و عماد خراسانی؛ عضو شورای ترانه های روز رادیو ایران شدم.
پیش از ترک وطن، یک مجموعه شعر خوانی به نام «یک دهان آواز سرخ» منتشر کردم.
یک مجموعه شعر و ترانه هم به نام «پیشمرگانه» یا «اگر همه شاعر بودند» با صدای خودم در تهران ضبط کردم و در پاریس به بازار فرستادم.
در این سالها دو کتاب منتشر کردم:
- درخت بی زمین –دریا در من
و شش آلبوم دیگر با صدای خودم: قدغن – سفر نامه – برهنگی – صدای درخت – بی زمین – در مهرآباد
بیش از شش سال است که یک برنامه رادیویی به نام «قدغن ها» دارم.
سفری تا بلندای زیبایی آفرینان ایران و جهان.
بیش از همه ترانه نوشته ام؛ نمایش های رادیویی و تلویزیونی ساخته ام.
کاری به عنوان غزلنمایش روی صحنه برده ام. سیزده آگوست 1999 هم به عنوان شاعر-ترانه خوان ایرانی در جشنواره ی جاز «سن خوزه»San Jose Jazz Festival که از مهمترین جشنواره های موسیقی آمریکاست حضور یافتم و چند ترانه به زبانهای فارسی، انگلیسی و فرانسه خواندم که تجربه ی درخشانی ست و پنجره یی دیگر بر منظره های تماشایی تر.
و هنوز همچنان:
-شعر خوردن. شعر نفس کشیدن. شعر بوییدن. شعر نوشیدن. شعر گریستن. شعر خندیدن و شعر خوابیدن، تنها کار من است.
شهیار قنبری-سال 2000"

اینم یه چندتایی ترانه از شهیار قنبری!

قصه لب های یخ بسته
نباید به پشت سر نگاه کنم آخه راه رفته دیدن نداره // دیگه هر چشمی بذارگریه کنه صدای گریه شنیدن نداره // قصه لب های یخ بسته که خوندن نداره // آخه اینجا با دروغ های تو موندن نداره
همه ی روزها برام مثل همه // دیگه زندگی برام جهنمه // واسه تو یه پنجره دنیاییه // واسه من یه پنجره خیلی کمه // همینه که من به شب // دیگه تن در نمی دم // از غم قصه تو // گریه م و سر نمی دم // قصه ی لب های یخ بسته که خوندن نداره // آخه اینجا با دروغ های تو موندن نداره // تو می خوای من و تو مرداب ببینی // من و عاشق و من و بی تاب ببینی // اما من به قصه هات گوش نمی دم // تو باید موندن ام و خواب ببینی // قفل تنهایی من یه روز آخر وا می شه // اگه از اینجا برم کلیدش پیدا میشه // قصه ی لب های یخ بسته که خوندن نداره // آخه اینجا با دروغ های تو موندن نداره

بیزار
منم این خسته دل درمانده // به تو بیگانه پناه آورده // منم آن از همه دنیا رانده // در رهت هستی خود گم کرده // از ته کوچه مرا می بینی // می شناسی ام و در میبندی // شاید ای با غم من بیگانه // بر من از پنجره ای میخندی // تو حرفی دارم خسته ام،بیمارم // جز تو ای دور از من ازهمه بیزارم // گریه کن،گریه،نه بر من // یاد من باش و دل غمگینم // خوب دیروزی من در بگشا // که بگویم ز تو هم دل کندم // خسته ام از این همه دلتنگی ها // بر تو و عشق و وفا می خندم

باید شاید
بگو كي بود تو رو به گريه انداخت // كي بود كه از بغضت ترانه مي‌ساخت // كي بود كه بي‌وقفه تو رو نفهميد // كي بهتر از تو رنگها رو مي‌شناخت // بگو كي بود رنگ صدات رو دزديد // كي بود كي بود ترانه‌هات رو دزديد // كي بود كه از سايه تو مي‌ترسيد // از كوچه‌ها صداي پات رو دزديد
كي بود كي بود من نبودم // من كه دروغ زن نبودم //شايد بايد مي‌پرسيدم // پيش‌تر از اين مي‌فهميدم // باید باید // شاید شاید // شايد بايد مي‌فهميدم // اسير ناباوريم // آفتابي شو، آفتابي شو // من يكي خاكستريم // آفتابي شو، آفتابي شو // كه سرد سرد سردمه // بايد به جنگ من برم // اين آخرين نبردمه // من از توام من نه منم // بايد طلسم رو بشكنم // بايد به سيم عاشقي // به سيم آخر بزنم // گريه نكن اي من ِ من // به وقت جنگ تن به تن // چيزي نمونده به سحر // به ساعت تازه شدن

قسمتی از روز مبادا
پس پشت پنجره عادت مرگه // باغ پاييزی ما مسلخ برگه // واژه پوسيده دلِ غزل گرفته // جايي كه شبنم گل خود تگرگه // وقتي ميرغضب خداوند زمينه // وقتي هر شب‌زده‌اي ستاره چينه // از تو خوندن از تو سر رفتن و موندن // عادت و حسرت ديرينه همينه

قصه بره و گرگ
بيا تا برات بگم آسمون سياه شده // ديگه هر پنجره اي به ديواری وا شده // بيا تا برات بگم گل تو گلدون خشكيده // دست سردم تا حالا دست گرمي نديده // بيا تا مثل قديم واسه هم قصه بگيم // گم بشيم تو روياها, قصه از غصه بگيم // بيا تا برات بگم قصه بره و گرگ // كه چطور آشنا شدن توي اين دشت بزرگ // آخه شب بود مي دوني // بره گرگو نمي ديد // بره از گرگ سياه // حرفای خوبي شنيد // بره تنها رو گرگ // به يه شهر تازه برد // بره تا رفت تو // خيال گرگه پريد و اونو خورد // بره باور نمي كرد // گفت شايد خواب مي بينه // ولي ديد جاي دلش // خالي مونده تو سينه // بيا تا برات بگم تو همون گرگ بدي // كه با نيرنگ و فريب به سراغم اومدی